تعداد نظرات
0 دیدگاه
تعداد لایک
5 پسندیدن
تاریخ انتشار
شنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۹
بازدید
165 نفر
چگونگی ورزش چتربالسواریی
برای پرواز با پاراگلایدر خلبان بهآرامی از سطح شیبدار کوه به سمت پایین میدود و باحالتی به شکل سرخوردن در آسمان از کوه جدا میشود و خلبان برای شروع پرواز احتیاجی به انجام سقوط آزاد و یا پرش از صخره ندارد. نشستوبرخاست با پاراگلایدر به نرمی و آرامی برابر با توان بدنی خلبان برای دویدن است و نکته اینکه هنگام پرواز بههیچوجه حالت ترس از افتادن به انسان دست نخواهد داد و اصلاً قابلمقایسه با بالا رفتن از کوه و یا وحشت نگاه کردن از بالای یک ساختمان بلند نیست.پرواز میتواند به چند شکل آغاز شود. در روش اول خلبان با سرعت در جهت مخالف باد میدود و چتر را پشت سر خود میکشد. برخورد باد به زیر چتر آن را به اهتزاز درمیآورد و نهایتاً موجب به پرواز درآمدن خلبان میشود. اگر باد شدیدتر باشد گاهی خلبان ابتدا در جهت مخالف میایستد (بهاصطلاح ریورز یا ضربدری گفته میشود) تا باد چتربال را از زمین جدا کند و سپس برگشته و شروع به دویدن میکند تا از زمین جدا شود. این روشها معمولاً در نواحی کوهستانی انجام میشود تا خلبان بتواند از تفاوت ارتفاعش با زمین پستتر نیز برای تداوم مدت پرواز استفاده کند. در روش دوم که معمولاً در نواحی پست استفاده میشود، خلبان به کمک یک وسیله دیگر کشیده میشود تا به ارتفاع مناسب برسد (معمولاً زیر ۳۰۰۰ پا) و بعد خود را از طنابی که توسط آن کشیده شده جدا میکند و مستقلاً پرواز میکند.
رشتههای چتربالسواری
فرود دقت
فرود دقت یا هدفزنی (به انگلیسی:
آکروباتیک
آکروباتیک یا آکروباسی (به انگلیسی: Acrobatics) یکی از رشتههای چتربالسواری است که در آن خلبان در حین پرواز با چتربال در آسمان،اقدام به اجرای حرکات محیرالعقول و هنرهای نمایشی میکند.
مسافت
مسافت (به انگلیسی:
تاریخچه
اولین قدمها در مسیر شکلگیری چتربال در دهه 1960 میلادی توسط ناسا صورت گرفت. در آن دوره برای کاهش آسیب سفینههای فضایی به هنگام فرود از چتر استفاده میشد این روش تا قبل از اختراع شاتلها رواج داشت اما در خلال این مطالعات فعالیتهای مثبتی در جهت پیشرفت چترهای اتوماتیک و سقوط آزاد انجام گرفت. تا سال1985 میلادی وسیلهای بنام چتربال وجود نداشت تا اینکه در حدود سال ۱۹۸۶ میلادی کوهنوردان سوئیسی برای پایین آمدن از کوه از این وسیله استفاده کردند. البته وسیلهای که آنها از آن استفاده میکردند بیشتر به چتر سقوط آزاد شباهت داشت و بهمرورزمان به شکل امروزی تغییر شکل داد. پایین آمدن از کوه با چتربال انگیزهای شد برای پیشرفت این ورزش بهطوریکه امروزه به ورزشی مستقل در نقاط مختلف جهان تبدیل شده است. در این راستا کارخانههایی برای تولید این وسیله به وجود آمد که در پیشرفت و تکامل چتربال بسیار مؤثر بودند. با اختراع کایت در دهه ۷۰ میلادی، پرواز جنبه مردمیتری به خود گرفت ولی پرواز با کایت به دلایلی مانند سختی فراگیری، حملونقل و وزن، برای همه آسان نبود. اواسط دهه ۸۰ میلادی و با آمدن چتربال، بخشی از این مشکلات حل شد و پرواز دیگر مختص افراد خاص نبود.
ورزش چتربالسواری در ایران
ورزش چتربالسواری در ایران، زیرمجموعهای از ورزشهای هوایی است. این ورزش در سال 1374 با تأسیس کمیته پاراگلایدینگ در سازمان تربیتبدنی زیرنظر فدراسیون کوهنوردی در ورزشگاه شیرودی تهران آغاز بهکار نمود و در سال ۱۳۸۹ با شکلگیری فدراسیون انجمنهای ورزشی ذیل وزارت ورزش و جوانان، انجمن ورزشهای هوایی کشور بهعنوان متولی این ورزش در کشور به فعالیت خود ادامه داد.
رکورد مسافت چتربالسواری در ایران
در مردادماه سال ۱۳۹۹ سهیل باریکانی توانست با طی کردن مسافت 441 کیلومتر از مبدأ سایت نواکوه کرند غرب کرمانشاه تا حوالی شهرستان آبیک قزوین رکورد جدید پرواز مسافت آزاد ایران و آسیا را که متعلق به علیرضا اثنیعشری با مسافت 418 کیلومتر بود، ۲۳ کیلومتر جابجا و به نام خود ثبت کند وردهای مسافت آزاد بانوان ایران و آسیا و رکورد پرواز مسافت با بال En B را به نام خود ثبت کند. شریفی اولین بانوی خلبان ایرانی است که توانستهاست از مرز ۳۰۰ کیلومتر پرواز عبور کند.
ارائه شده توسط : زهراافشاری
در وب سایت : جم نما
ثبت دیدگاه برای این مطلب
نظرات شما عزیزان
هیچ نظری برای این پست ارسال نشده است
